Een aanzienlijk deel van de mensen die een beroerte (CVA) hebben doorgemaakt, kan niet meer thuis wonen. In verpleeghuizen in Nederland is bij 40 % van de bewoners een doorgemaakte beroerte de hoofdreden van hun verblijf. Dit betekent dat CVA na dementie de tweede meest voorkomende diagnose is bij opname in het verpleeghuis. Veel mensen met een CVA in het verpleeghuis wonen op een zogenoemde ‘somatische afdeling’. De gangbare zorg die mensen hier krijgen, is vooral gericht op lichamelijke problemen. Mensen met een CVA hebben echter vaak ook problemen op andere gebieden, zoals problemen met het denken, of depressieve klachten. Het is belangrijk dat zij hiervoor ‘op maat gesneden’ zorg krijgen. Op dit moment bestaan hier geen aanbevelingen voor.

Doel van het onderzoek

Het doel van het onderzoek is om een beter zorg- en behandelprogramma te ontwikkelen voor mensen met een CVA in het verpleeghuis. Vanuit het VU medisch centrum in Amsterdam werkt een team aan het onderzoek. De verpleeghuizen uit het onderzoek zijn aangesloten bij het Universitair Netwerk Ouderenzorg VUmc en bij Zorgcoöperatie Nederland. Het onderzoek is gestart in december 2007 en zal in 2012 worden afgerond. De gegevensverzameling in de verpleeghuizen is gestart in juni 2008 en zal in de 2e helft van 2009 afgerond worden.

Een nieuwe generatie ouderen is in opkomst en ook een nieuwe manier van zorgverlening.
Al geruime tijd is in de ouderenzorg een ontwikkeling aan de gang die aanstuurt op ontkoppeling van wonen en zorg. Degene die zorg behoeft, krijgt die straks gewoon thuis bezorgd. Daartoe gaan de medewerkers van de instelling op pad, de wijk in. Transmuralisatie zijn we dat gaan noemen: de instelling treedt naar buiten. Tegelijkertijd groeit er een nieuwe generatie ouderen, die in tal van opzichten niet te vergelijken is met de huidige generatie hoogbejaarden. Zij zal ook andere zorg vragen en anders om zorg vragen. Het zal steeds meer om zorg op maat gaan, waarvan de oudere zelf in hoge mate bepalen kan wat er in zijn of haar voorzieningen en zorgpakket zit.
Op steeds meer plaatsen in ons land zijn er de nodige experimenten gaande met die nieuwe vorm van kleinschalige zorg. Toch zijn het nog goeddeels ongebaande paden, voor geestelijk verzorgers niet in het minst. Dergelijke maatschappelijke en sociologische ontwikkelingen dagen geestelijk verzorgers uit om, vanuit hun eigen gezichtspunt, een hierop gerichte visie te ontwikkelen en concreet te zoeken naar wegen om te gaan.